متن
کم گفتن، عینِ طبیعت است.
تندباد، تمام صبح نمیپاید،
و رگبار، تمام روز نمیبارد.
چه کسی اینها را میآورد؟
آسمان و زمین.
اگر آسمان و زمین نمیتوانند تندی و خشم را نگه دارند،
انسان چگونه میتواند؟
پس، آنکه راهِ دائو را میپوید،
با دائو یکی میشود.
آنکه در پیِ فضیلت است،
با فضیلت یکی میشود.
و آنکه با فقدان همراه است،
با فقدان یکی میشود.
اگر با دائو یکی شوی، دائو تو را با شادی میپذیرد.
اگر با فضیلت یکی شوی، فضیلت تو را پذیراست.
و اگر با فقدان یکی شوی، فقدان نیز تو را با شادی در بر میگیرد.
آنکه اعتماد نمیکند،
اعتمادی نخواهد دید.
توضیح
این فصل با درس گرفتن از سکوت و ناپایداریِ خشمِ طبیعت آغاز میشود. لائوتزه مشاهده میکند که پدیدههای خشن و پرسروصدا، مانند طوفان و رگبار، دوام ندارند. آسمان و زمین (طبیعت) اگرچه این نیروهای عظیم را تولید میکنند، اما نمیتوانند آنها را برای مدت طولانی حفظ کنند. پیام برای انسان روشن است: هیجاناتِ تند، سخنرانیهای آتشین، قوانینِ سختگیرانه و اعمالِ زورکی، همگی محکوم به زوال زودرس هستند. تنها چیزی که میماند، روالِ آرام، مستمر و کمسخنِ طبیعت است. انرژیِ زیاد، زود تخلیه میشود؛ پس برای ماندگاری باید نرم و آرام بود.
بخش دوم فصل به موضوعِ «همسویی» و «هویت» میپردازد. انسان تبدیل به چیزی میشود که با آن زندگی میکند. اگر خود را با دائو همسو کنی، بخشی از جریانِ هستی میشوی. نکتهی بسیار ظریف و عمیق اینجاست که لائوتزه «فقدان» (یا شکست/از دست دادن) را نیز به عنوان یک مسیر مطرح میکند. اگر کسی با فقدان یکی شود—یعنی شکست و از دست دادن را بپذیرد و در برابر آن مقاومت نکند—حتی خودِ فقدان هم او را در آغوش میگیرد و با او در صلح خواهد بود. دائو، فضیلت و فقدان، هر سه آغوشِ بازی دارند؛ مهم این است که ما خود را کاملاً به کدامیک میسپاریم.
پایان فصل بازتابی از فصل هفدهم است و قانونِ آینهوارِ اعتماد را یادآوری میکند. جهان بیرون، بازتابِ درونِ ماست. اگر با شک و بیاعتمادی به هستی یا مردمان بنگریم، هستی نیز چهرهای غیرقابلاعتماد به ما نشان خواهد داد. ایمان داشتن به جریانِ امور، شرطِ لازم برای دریافتِ حمایت از جانبِ آن است.
متن اصلی
希言自然。
故飄風不終朝，驟雨不終日。
孰為此者？天地。
天地尚不能久，而況於人乎？
故從事於道者，同於道；
德者，同於德；
失者，同於失。
同於道者，道亦樂得之；
同於德者，德亦樂得之；
同於失者，失亦樂得之。
信不足焉，有不信焉。
ترجمه انگلیسی
To talk little is natural.
High winds do not last all morning.
Heavy rain does not last all day.
Who produces these? Heaven and Earth.
If Heaven and Earth cannot make violent things last,
how can humans?
Therefore, one who follows the Way identifies with the Way.
One who seeks virtue identifies with virtue.
One who experiences loss identifies with loss.
If you identify with the Way, the Way welcomes you.
If you identify with virtue, virtue welcomes you.
If you identify with loss, loss welcomes you.
If you don’t trust the people,
you make them untrustworthy.