متن
«تصویرِ بزرگ» را در بر گیر،
تا جهان به سوی تو آید.
میآیند و گزندی نمیبینند،
و در ایمنی، آرامش و صلح میآسایند.
موسیقی و خوراکِ لذیذ،
رهگذر را به ایستادن وامیدارد.
اما سخنی که از دائو برآید،
بیمزه و بیطعم است.
بدان مینگری، چیزی برای دیدن نیست.
بدان گوش میسپاری، چیزی برای شنیدن نیست.
اما چون به کارش میگیری،
پایان نمیپذیرد.
توضیح
این فصل به مقایسهی میانِ «جذابیتهای حسی» و «قدرتِ پنهانِ دائو» میپردازد. لائوتزه با مفهوم «تصویرِ بزرگ» (Da Xiang) آغاز میکند. این تصویر، اشاره به همان فرمِ بیفرمِ دائو است؛ الگویِ کلانی که بر هستی حاکم است اما دیده نمیشود. او وعده میدهد که هر کس این الگوی بنیادین را در خود نگه دارد، تبدیل به پناهگاهی امن میشود که تمامِ جهان به طور طبیعی به سمتش جذب میشوند، بدون آنکه آسیبی ببینند. این جذبه، نه از سرِ اجبار است و نه از سرِ فریب، بلکه به خاطرِ حسِ امنیت و صلحِ عمیقی است که در جوارِ حقیقت وجود دارد.
در مقابل، لائوتزه به «موسیقی و خوراک» (Le and Er) اشاره میکند. واژهی چینی برای خوراک در اینجا معنای «طعمه» یا شیرینی را نیز میدهد. اینها لذتهای زودگذرِ دنیوی هستند که حواس را تحریک میکنند و مسافرِ خسته را برای لحظهای متوقف میسازند. اما این توقف، سطحی و گذراست. دائو برخلافِ این لذتها، «بیمزه» (Dan) است. نه چشم را خیره میکند و نه گوش را مینوازد. در نگاهِ اول، دائو کسالتبار و خالی به نظر میرسد. اما پارادوکسِ نهایی در «کارایی» (Yong) است: شیرینی تمام میشود و موسیقی پایان مییابد، اما دائو چون تهی و بیمزه است، هرگز اشباع نمیشود و هرچقدر از آن استفاده کنی، تمامشدنی نیست. آنچه به چشم نمیآید، در عمل نامیراست.
متن اصلی
執大象，天下往。
往而不害，安平太。
樂與餌，過客止。
道之出口，淡乎其無味，
視之不足見，
聽之不足聞，
用之不可既。
ترجمه انگلیسی
Hold fast to the Great Image,
and all under heaven will come.
They come and are not harmed,
finding rest and peace.
Music and sweets
make the passing traveler stop.
But when the Way is spoken,
it is bland and flavorless.
Look at it, there is nothing to see.
Listen to it, there is nothing to hear.
Use it, it is inexhaustible.